میم مثل من ... من که تو را عاشقانه می نویسم من و سردی و سوز هوای نبودنت من و سایه ی تاریک و محو حضورت من که در ترکِ دوست داشتنت، درد می کشم میم مثل مرگ ... مرگ تمام باورهای زندگی مرگ غزل های عاشقانه در دفتر دلتنگی مرگ تمام بهانه هایم، به همین سادگی. مرگ تمام حرفهایی که روی دلم یدک می کشم میم مثل ماندن ... ماندن روی تمام قول های خشکیده ماندن در نگاهی که در امتداد جاده رفتنت مانده ماندن در رویای شبهای که فقط خدا با من بوده ماندن در دنیایی که در شعر به تصویر می کشم میم مثل مریم ...سرشار از عاشقانه هاست انگار دختری از جنس سکوت، با آرامشی از سر اجبار یادگارِ روزهایی که نه فراموش می شوند نه تکرار من، مریم، عشق را واژه به واژه به رخ مرگ می کشم. نوشته : مریم یعقوبی

دو قدم مانده به شهریورهنوز عاشقانه ای ننوشتم!دفتر شعرم کجاست؟ کوچه ی دلم را آبپاشی نکردم.کاش آسمان به استقبال آید. ببارد و بوی خاک به مشام آید!شاید باران معجزه کند!شهریور می آید!به تمام فاصله ها، خوشامد می گویدو شعر تنهایی مرا، بازمی سراید!باز در ثانیه های تقویم،گم می شوم،باز بجای سالشمار زندگی، درد می کشم!پنجره را می گشایم،هرم خواستن، را نفس می کشم.احساسم مهربان می شود،سوی امید، در نگاه لرزانم،چراغ می شود.شاید این شهریور، حال دل " مریم" خوب شود! نوشته : مریم یعقوبی

مرگ، خود خودِ زندگی ست، با طعم تلخ قهوه ی صبحانه. نزدیک تر از رگ گردن، جاری در جریان حیات. رفتن، پرکشیدن، کوچ کردن، استعاره ای از آرامش ابدی، آرامشی که سالها میجویی، شاید امروز، فردا، هرلحظه. یک نفرهست امروز، اینجا که بقدر چشم برهم زدنی دیگر نیست و باور این نبودن، جراتی میخواهد، به وسعت همان زندگی! به بودن های اکنون، ایمان بیاریم که نبودن ها، همین نزدیک است..! نوشته: مریم.یعقوبی